| strona główna | kontakt |
 
 
Czwartek I tygodnia okresu zwykłego
18 stycznia 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Przemijalność i życie konsekrowane - medytacja biblijna na 3. niedzielę zwykłą – 21 stycznia 2018
18 stycznia, 2018
Wybrani i obdarowywani - Markowe pięciominutówki na piątek 19 stycznia 2018
18 stycznia, 2018
Tłoczno wokół Jezusa? - Markowe pięciominutówki na czwartek 18 stycznia 2018
17 stycznia, 2018
Słabość w centrum - Markowe pięciominutówki na środę 17 stycznia 2018
16 stycznia, 2018
Wypełnić człowieczeństwo - Markowe pięciominutówki na wtorek 16 stycznia 2018
15 stycznia, 2018
Niezrównoważenie - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 15 stycznia 2018
14 stycznia, 2018
W przestrzeni - Markowe pięciominutówki na sobotę 13 stycznia 2018
12 stycznia, 2018
Bez szukania nie znajdziemy - medytacja biblijna na 1. niedzielę zwykłą – 14 stycznia 2018
11 stycznia, 2018
Oczy wiary i uwielbienie - Markowe pięciominutówki na piątek 12 stycznia 2018
11 stycznia, 2018
O miłości Bożej - Markowe pięciominutówki na czwartek 11 stycznia 2018
10 stycznia, 2018
Zawsze i wszędzie - Markowe pięciominutówki na środę 10 stycznia 2018
09 stycznia, 2018
Przyjęcie Słowa i skutki - Markowe pięciominutówki na wtorek 9 stycznia 2018
08 stycznia, 2018
W Bożym spojrzeniu - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 8 stycznia 2018
07 stycznia, 2018
Powrót do ojczyzny - medytacja biblijna na uroczystość Objawienia Pańskiego – 6 stycznia 2018
05 stycznia, 2018
Wydarzenie - medytacja biblijna na niedzielę Chrztu Pańskiego – 7 stycznia 2018
04 stycznia, 2018
Pokonać kpinę - bożonarodzeniowe pięciominutówki na 5 stycznia 2018
04 stycznia, 2018
Uczeń czyni ucznia - bożonarodzeniowe pięciominutówki na 4 stycznia 2018
03 stycznia, 2018
Pokora i autorytet - bożonarodzeniowe pięciominutówki na 3 stycznia 2018
02 stycznia, 2018
Nikim czy kimś? - bożonarodzeniowe pięciominutówki na 2 stycznia 2018
01 stycznia, 2018
W drodze - medytacja biblijna na uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki – 1 stycznia 2018
31 grudnia, 2017
Przedstawieni Bogu - bożonarodzeniowe pięciominutówki na 29 grudnia 2017
28 grudnia, 2017

 

z ostatniej chwili
---------------------

25 grudnia, 2017
Smak prostoty...

O smakach i prostocie na pasterkowej Eucharystii....


24 grudnia, 2017
Boże Narodzenia - życzenia


* * *(narodzenie)

ubogo
krucho
pokornie

wystarczająco

o. Robert...

16 listopada, 2017
Stajemy się tym, na co patrzymy...

Otrzymałem i dzielę się, bo mnie zachwyciło... ...

 

 

 

Tekst ewangelii: Łk 2,22-35

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.

Przedstawiamy się

Kiedy stajemy przed kimś, kogo nie znamy to przedstawiamy się lub też jesteśmy przedstawiani. To takie zaprezentowanie się, by było wiadomo kto jest kto. Owo przedstawienie się nie powinno mieć za wiele z przedstawienia, bo chodzi o to, by powiedzieć kim jestem w rzeczywistości, a nie jaką rolę gram w danym momencie.
Słyszymy, że Maryja i Józef przynoszą Dziecię do Jerozolimy. Tam właśnie dokonuje się przedstawienie Panu. Dla chrześcijan jest to chwila chrztu świętego, kiedy to przynosi się dziecko do świątyni, by tam otrzymało ten sakrament. Rodzice prosząc o chrzest przedstawiają Bogu maleństwa. Czynią to w (K)kościele, bo tam mieści się przestrzeń wiary nieodzowna do trwania przy Bogu.
Czy Pan nie wie kto jest kto? Wierzymy, że jest wszechwiedzący, tak więc wie. Myślę, że w owym przedstawieniu Panu istotą jest fakt, że to my sobie uświadamiamy kim jesteśmy, a stanąć w prawdzie możemy tylko wobec Boga. Dlatego, że to On objawia nam ją i daje siłę do jej przyjęcia. Tylko w Bogu odkrywamy to, kim jesteśmy.

Akt wiary i zawierzenia

Przedstawienie (się) jest także wyznaniem wiary. To akt ufności i zawierzenia – złożenia wszystkiego w ręce Pana Boga. Maryja i Józef przez ten akt religijny mówią, że to Bóg jest Panem historii ich życia i życia ich Syna. Zawierzają każdy jego krok i rok. Wypełniają Prawo Pańskie, które mówi, że każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu.
Tu przychodzi drugi element – po przedstawieniu (się) trzeba się opowiedzieć (złożyć wyznanie wiary). To zaś wymaga odwagi i pokory. Słyszymy bowiem o poświęceniu, konsekracji czyli o tym, że przedstawiony staje się poświęconym – bycie-dla-Boga. Jak się domyślamy znowu poruszamy się w perspektywie zawierzenia i całkowitego oddania w ręce Ojca, który nad wszystkim czuwa.
To są proste (nie teatralne) gesty, które objęte spojrzeniem wiary wyrażają głębię i pełnię aktu zawierzenia. Trzeba je zgłębiać, czerpać z nich jak ze źródła, sycić się nimi jak chlebem. Gest złożenia czegoś w ofierze – przepisanej, ale dla każdego wedle możliwości, bo Prawo uwzględniało dla przykładu ubogich-bogatych.

Pod natchnieniem Ducha

Kiedy wchodzimy w nurt przedstawienia-poświęcenia zaczynają się nam otwierać oczy. Mamy przykład starca Symeona. Nie od razu, ale z czasem przychodzi ogarnięcie. Jak z dobrym winem, które tym lepsze im starsze. Starsze nie oznacza wiekowe, choć na pierwszy rzut oka takie skojarzenie przychodzi. Chodzi o bliskość względem Boga. Symeon jest bardzo blisko Najwyższego.
Żyje Nim i w Nim. W tym mieści się istota chrześcijańskiego bytu. Wszystko, co poza Bogiem nie przystoi, nie winno mieć miejsca ni czasu. Człowiek Boży – zawierzony i zawierzający się – żyje pod natchnieniem Ducha. Rzekłbym, iż jest nawiedzony, a więc prowadzony przez Ducha Świętego. Czasami czyni rzeczy, których bez działania Bożego nigdy by nie uczynił, mówi słowa, które nie są „jego” słowami. Mówi proroctwa czyli głosi to, co Bóg chce by ogłosił. Trzeba przylgnięcia do Pana, by to się stało czymś normalnym, bo nie zawsze to, co się prorokuje jest przyjemne dla uszu słuchających.
Żyć tak, by wywoływać zdziwienie. Nie chodzi o sensację. Nie chodzi o przedstawienie teatralne. Owo dziwienie się ukazuje się w tym, że ludzie pytać się będą: skąd on to ma, skąd czerpie siłę i światło do takiego życia? Chrześcijanin ma dziwić niekonwencjonalnością życia, ma zadziwiać stylem życia, które odstaje od światowego i jednocześnie pokazuje inny świat.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI