| strona główna | kontakt |
 
 
Poniedziałek XI tygodnia okresu zwykłego
18 czerwca 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

W jednym worku jesteśmy! - Mateuszowe pięciominutówki na poniedziałek 18 czerwca 2018
17 czerwca, 2018
Przysięga - Mateuszowe pięciominutówki na sobotę 16 czerwca 2018
15 czerwca, 2018
Wszystko w ziarnie - medytacja biblijna na 11. niedzielę zwykłą – 17 czerwca 2018
14 czerwca, 2018
Między przesadą a luzem - Mateuszowe pięciominutówki na piątek 15 czerwca 2018
14 czerwca, 2018
Darując nie tracimy - Mateuszowe pięciominutówki na czwartek 14 czerwca 2018
13 czerwca, 2018
Wierność prawu Bożemu - Mateuszowe pięciominutówki na środę 13 czerwca 2018
12 czerwca, 2018
Kopalnia soli i Źródło światła - Mateuszowe pięciominutówki na wtorek 12 czerwca 2018
11 czerwca, 2018
O chęci - medytacja biblijna na święto Barnaby Apostoła – 11 czerwca 2018
10 czerwca, 2018
Wędrówka serca i w sercu - medytacja biblijna na święto Niepokalanego Serca NMP – 9 czerwca 2018
08 czerwca, 2018
Bez przesady - medytacja biblijna na 10. niedzielę zwykłą – 10 czerwca 2018
07 czerwca, 2018
Przebite i zamieszkałe - medytacja biblijna na uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa – 8 czerwca 2018
07 czerwca, 2018
Przetrzeć oczy – jest blisko - Markowe pięciominutówki na czwartek 7 czerwca 2018
06 czerwca, 2018
Słowo Boże czy tezy - Markowe pięciominutówki na środę 6 czerwca 2018
05 czerwca, 2018
Mniej czy bardziej widoczny przypis - Markowe pięciominutówki na wtorek 5 czerwca 2018
04 czerwca, 2018
Tabliczka dzielenia - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 4 czerwca 2018
03 czerwca, 2018
Prosta droga! - Markowe pięciominutówki na sobotę 2 czerwca 2018
01 czerwca, 2018
Wypełnić człowieczeństwo - medytacja biblijna na 9. niedzielę zwykłą – 3 czerwca 2018
31 maja, 2018
Ku pełni owocowania - Markowe pięciominutówki na piątek 1 czerwca 2018
31 maja, 2018
Apostołowie za darmo - medytacja biblijna na uroczystość Bożego Ciała – 31 maja 2018
30 maja, 2018
Przy boku Pana - przyboczni - Markowe pięciominutówki na środę 30 maja 2018
29 maja, 2018
Oczy wiary i uwielbienie - Markowe pięciominutówki na piątek 12 stycznia 2018
11 stycznia, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: Mk 2,1-12

Gdy Jezus po pewnym czasie wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Zebrało się tyle ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę. Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy. A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga? Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: Czemu nurtują te myśli w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć do paralityka: Odpuszczają ci się twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje łoże i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów - rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu! On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga mówiąc: Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego.

Zebranie się

Powracanie Jezusa do Kafarnaum to pedagogika Boża. Wszak nie za jednym zamachem da się dziecku wszystko w szkole wytłumaczyć, ogarnąć, no i dziecko nie jest w stanie wszystkiego od razu pojąć. Idzie o pogłębianie czyli dochodzenie do sedna. Jeśli chcemy napić się wody w miejscach suchych to na pierwszym miejscu należy się orientować gdzie się znajdują źródła, a następnie kopać – niekiedy długo – by do nich dotrzeć.
Pan Jezus dokonuje tyle cudów i znaków, jak podkreśla św. Łukasz, autor Dziejów Apostolskich, przeszedł przez ziemię dobrze czyniąc. Przychodzi do naszych domów, a jeszcze dokładniej powraca do nich. Takie przyjście jest okazją do tego by zebrać się. Rekolekcje, skupienia, adoracje Najświętszego Sakramentu to są okazje dane przez Pana Jezusa do zebrania się i to w dwóch wymiarach. Zebrania się w sobie, podjęcia decyzji, wyruszenia do miejsca, gdzie się Pan znajduje i zebrania się we wspólnocie, bo nikt nie jest samotną wyspą i nikt sam się nie zbawi.
Czemuż to u nas wierzących nie ma tej pasji, tego pragnienia zlokalizowania (posłyszeli, że jest w domu) i przyjścia do Mistrza? Czemuż nie jest tak tłoczno, że nawet przed drzwiami nie było miejsca. Nie chodzi o sztuczny tłum, ale o wspólnotę, która zbiera się wokół Jezusa Chrystusa, który głosi naukę (karmi nas słowem Bożym).

Środowisko wiary

To w takim a nie w innym środowisku dokonują się znaki i cuda wyżej wspomniane. Niech nikt nie szuka gruszek na wierzbie, bo ich tam nie znajdzie. Pan Jezus szukał fig na drzewie figowym, bo tam powinny być. Tylko tam, gdzie znajduje się Bóg wzrasta wiara, rozwija się nadzieja i rozpala się miłość. Im bliżej Pana jesteśmy tym bardziej upodabniamy się do Niego.
Słuchają Bożego Słowa, które stało się ciałem otwierają się nam oczy i serce. Mówimy o spojrzeniu wiary, o patrzeniu tak, jak patrzy Syn Boży, a który to nauczył się owego spojrzenia od Ojca. Wiara rodzi się ze słuchania. Myślę, że owych czterech, którzy przyszli do Niego z paralitykiem usłyszeli wezwanie serca. Pewność, którą mają jest pewnością wiary. Co o tym świadczy? Ich rzekłbym nieugiętość w pragnieniu dotarcia do Jezusa: Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk.
Nie przypadkowo Marek ewangelista napisał to zdanie: Jezus, widząc ich wiarę... Wiara bowiem jest widzialna. Wiarą, aby była prawdziwą, żyje się, jest stylem życiem, sposobem na przejście tej ziemskiej wędrówki. Oby Pan Jezus widział naszą wiarę. Oby nasi bracia i siostry też to widzieli.

Grzech i paraliż serca

Co jest owocem wiary? Słyszymy, że patrząc na wiarę tych czterech nie zwrócił się do nich, nie chwalił ich wniebogłosy. Ich wiara wskazała na paralityka – sami go przynieśli i przed Jezusem postawili. Wierzącemu zależy przede wszystkim na tym, by zbawienie stało się udziałem każdego. Ile to rodziców modli się wytrwale o nawrócenie swych dzieci?
Paralityk (i tłum zgromadzony wokół Jezusa) usłyszał: Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy. Idziemy do sedna życia. Nie ile mam, nie ile osiągnąłem, ale czy przygotowałem się, wedle możliwości do życia wiecznego. Grzech jest największą przeszkodą, jest paraliżem serca, a serce, które nie bije jest obrazem śmierci. Kiedy ustaje tętno kończy się życie.
Dzieła Boże nie są powierzchowne. Dotykają całego człowieka. Bo po cóż zdrowe ciało jeśli duch i dusza są chore? Po co piękne oblicze, kiedy wnętrze toczone jest przez śmiertelną chorobę grzechu? Pan Jezus uzdrawia we wszystkich wymiarach: na początku ducha i duszę, a potem i ciało. Wstań więc i ruszaj do domu. Dzieła Boże widziane oczyma wiary i przyjęte sercem wierzącym wywołują zdumienie (nie sensację) i prowadzą do wielbienia Boga. Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce pojąć nie zdoła...

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI