| strona główna | kontakt |
 
 
Wtorek VII tygodnia okresu zwykłego
22 maja 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Chcieć być największym - markowe pięciominutówki na wtorek 22 maja 2018
21 maja, 2018
W rozmowie z Matką - medytacja biblijna na święto Matki Kościoła – 21 maja 2018
20 maja, 2018
Pisarze Ducha - wielkanocne pięciominutówki na sobotę 19 maja 2018
18 maja, 2018
Duch w Kościele i przez Kościół - medytacja biblijna na uroczystość Zesłania Ducha Świętego – 20 maja 2018
17 maja, 2018
Kocham = pójdź za Mną - wielkanocne pięciominutówki na piątek 18 maja 2018
17 maja, 2018
Zespoleni w miłości - wielkanocne pięciominutówki na czwartek 17 maja 2018
16 maja, 2018
Ku prawdziwej wiecznej jedności - medytacja biblijna na święto Andrzeja Boboli – 16 maja 2018
15 maja, 2018
W świetle życia wiecznego - wielkanocne pięciominutówki na wtorek 15 maja 2018
14 maja, 2018
Wybrani – dokonujący wyborów - medytacja biblijna na święto Macieja Apostoła – 14 maja 2018
13 maja, 2018
Jak orzeł - wielkanocne pięciominutówki na sobotę 12 maja 2018
11 maja, 2018
Ku niebu - medytacja biblijna na uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – 13 maja 2018
10 maja, 2018
W smutku i radości - wielkanocne pięciominutówki na piątek 11 maja 2018
10 maja, 2018
Boże przemiany - wielkanocne pięciominutówki na czwartek 10 maja 2018
09 maja, 2018
Nieznajomy – Znajomy - wielkanocne pięciominutówki na środę 9 maja 2018
08 maja, 2018
Wierna miłość - medytacja biblijna na uroczystość św. Stanisława Biskupa – 8 maja 2018
07 maja, 2018
Znać – wejść w relację - wielkanocne pięciominutówki na poniedziałek 7 maja 2018
06 maja, 2018
Naśladować miłość - wielkanocne pięciominutówki na sobotę 5 maja 2018
04 maja, 2018
Trwała i pewna - medytacja biblijna na 6. niedzielę wielkanocną – 6 maja 2018
03 maja, 2018
Zaproszeni do przyjaźni z Bogiem -wielkanocne pięciominutówki na piątek 4 maja 2018
03 maja, 2018
Wielkość w pokorze - medytacja biblijna na uroczystość NMP Królowej Polski – 3 maja 2018
02 maja, 2018
Wyzwolenie ku świadectwu - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 29 stycznia 2018
28 stycznia, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...


30 marca, 2018
Minutka na Wielką Sobotę

Nigdy cię – nikogo – nie zostawi. W grobie złożony z grobów wyprowadza tych, co wcześniej...
29 marca, 2018
Minutka na Wielki Piątek

Skrzyżowania. Rozpięte ramiona. Przygarniające. Przybite. Wyciągniesz? Rozłożysz szeroko? W tym geście...

 

 

 

Tekst ewangelii: Mk 5,1-20

Przybyli na drugą stronę jeziora do kraju Gerazeńczyków. Ledwie wysiadł z łodzi, zaraz wybiegł Mu naprzeciw z grobów człowiek opętany przez ducha nieczystego. Mieszkał on stale w grobach i nawet łańcuchem nie mógł go już nikt związać. Często bowiem wiązano go w pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić. Wciąż dniem i nocą krzyczał, tłukł się kamieniami w grobach i po górach. Skoro z daleka ujrzał Jezusa, przybiegł, oddał Mu pokłon i zawołał wniebogłosy: Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie! Powiedział mu bowiem: Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka. I zapytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział Mu: Na imię mi "Legion", bo nas jest wielu. I prosił Go na wszystko, żeby ich nie wyganiał z tej okolicy. A pasła się tam na górze wielka trzoda świń. Prosili Go więc: Poślij nas w świnie, żebyśmy w nie wejść mogli. I pozwolił im. Tak duchy nieczyste wyszły i weszły w świnie. A trzoda około dwutysięczna ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora. I potonęły w jeziorze. Pasterze zaś uciekli i rozpowiedzieli to w mieście i po zagrodach, a ludzie wyszli zobaczyć, co się stało. Gdy przyszli do Jezusa, ujrzeli opętanego, który miał w sobie legion, jak siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach. Strach ich ogarnął. A ci, którzy widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym, a także o świniach. Wtedy zaczęli Go prosić, żeby odszedł z ich granic. Gdy wsiadł do łodzi, prosił Go opętany, żeby mógł zostać przy Nim. Ale nie zgodził się na to, tylko rzekł do niego: Wracaj do domu, do swoich, i opowiadaj im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą. Poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus z nim uczynił, a wszyscy się dziwili.

Po ludzku…

Pan zmierza do tych, którzy Go potrzebują, nie po to, by zakosztować chwały, ale by człowieka uwolnić, by ten podniósł głowę i żył po ludzku. Przecież widać jak na dłoni, że ów człowiek ewangeliczny stawał się powoli nieludzkim. Oto podstawowy mechanizm działania złego ducha: odbiera nam człowieczeństwo i to, co o nim stanowi.
Bóg nie pozostawia takowych sytuacji bez reakcji. On sam zbiera się i idzie ku temu człowiekowi. Wie, którędy przejść, aby dać szansę na spotkanie. Przecież ludzie z kraju Gerazeńczyków unikali tego miejsca. Bo kto przy zdrowych zmysłach mieszka w grobach? Toż to scenariusz horroru. Toż to obraz śmierci.

Wiązać w imię Pana

Nie oznacza, że jego los był im obojętny. Próbowano go poskromić. Tyle z tym, że w nieodpowiedni sposób. Oto człowiek spętany przez nieprzyjaciela natury ludzkiej widziany jest jako zagrożenie, które należy związać i to związać ludzkimi sposobami, ale nawet łańcuchem nie mógł go już nikt związać. Często bowiem wiązano go w pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić.
Należy wiązać demony, a nie człowieka. Czynić to możemy tylko w imię Jezusa Chrystusa i Jego mocą! Sama nazwa opętanie w jakże prosty i jednoznaczny sposób określa działanie złego ducha.

Dużo hałasu o wszystko

Charakterystyką obecności szatana okazuje się być dużo hałasu i krzyku, wielkie zamieszanie, harmider. Ten nie znosi ciszy. Bo to ona wywołuje w nas tęsknotę, poszukiwanie, zadawanie pytań. Dlatego opętany wciąż dniem i nocą krzyczał, tłukł się kamieniami w grobach i po górach. Siedzi tam, gdzie trudno go dosięgnąć. Trochę tak jak małe dzieci, które jeśli nie chcą słuchać to zatykają sobie uszy i śpiewają jakąś piosenkę. Zresztą przy spotkaniu ze Zbawicielem drze się wniebogłosy. By zagłuszyć, by nie dopuścić do głosu, do myślenia. Hałas ma nam przeszkodzić, zniechęcić, osłabić.
Wyznaje kim jest Jezus, ale nie chce tego przyjąć (nie człowiek, ale szatan, który go opętał – związał): Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Wyznaje, że Ten jest Bogiem i uparcie Go odrzuca. Kiedy z daleka dostrzega przychodzącego Pana Jezusa zamiast uciekać przybiega, oddaje pokłon. Pan jest Królem! Potężnym Władcą nad mocami zła. W naszej walce duchowej ta scena winna być przed oczyma. Zły duch, który oddaje pokłon Panu. Czy myślisz, że oddałby go człowiekowi? Przecież to nie jakiś diabełek, ale potężny wróg, któremu na imię „Legion”, bo jest ich wielu.
Czy odpuścił walkę? Nie, bo jak to zwykł czynić, przekręca wszystko do góry nogami. Oto ten, który jest nieustannym dręczycielem wrzeszczy, że sam jest dręczony. Pomyśl, jakby zareagowali ludzie na całą sytuację? Pan Jezus przychodzi do człowieka udręczonego, znanego w okolicy, a ten krzyczy, że go jeszcze bardziej dręczy. W iluż sercach wzbudziłaby się litość i stwierdzenie: Panie, zostaw, ten człowiek już się tak męczy, po co mu dodawać udręk? Czyż nie jest to nieludzkie? No właśnie dlatego, że nieludzkim jest stan człowieka pod władzą demona przychodzi Pan Jezus i pragnie to zmienić!

Byle szkodzić

Nieprzyjaciel zadomowił się i będąc lokatorem uważa się za właściciela lokalu. To kolejny element taktyki złego: uzurpacja roli, która nie należy do złego, uzurpacja miejsc, które nie jest jego. Wspomnij scenę kuszenia Pana na pustyni. Czy nie obiecuje tego, co do niego nie należy?!
Zadomowił się tak bardzo, że prosił Pana Jezusa na wszystko, żeby ich nie wyganiał z tej okolicy. Chce szkodzić! Za wszelką cenę i na wszelki sposób! Niekiedy w walce ze złem ponosi się znaczne szkody i trzeba być na nie przygotowanym. Prawdopodobnie ta wielka trzoda świń była źródłem dochodów wielu. Bóg posyła demony tam, gdzie ich miejsce. Pamiętajmy, że świnia była zwierzęciem nieczystym. Swój do swojego. No i obraz zagłady nieuniknionej, bo ruszającej pędem po urwistym zboczu do jeziora, gdzie dokonały żywota. Po cóż ci całe dobro świata [ułuda sączonych w wyobraźnie i umysł obrazów] jeśli przez to dusza twoja dozna uszczerbku? Gra nie jest warta świeczki! Zresztą co ważniejsze dwutysięczne stado świń czy też pojedynczy człowiek?!

Łańcuch, a misternie zastawiona sieć

Podsumowanie jest porażające. Bo oto mieszkańcy przyszli do Jezusa, aby zobaczyć co się stało. I zdębieli, bo ujrzeli opętanego, który miał w sobie legion, jak siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach. Potem pisze ewangelista, że strach ich ogarnął, a przypuszczać możemy, iż demon strachu dawno w nich siedział i robił z nimi, co chciał.
Uwolnienie dokonane przez Pana sprawia, że odzyskujemy zmysły, są one zdrowe, a my stajemy się ludzcy, stajemy się bardziej sobą. Uwolniony człowiek będąc w tak opłakanym stanie świadom był tego i pragnął uwolnienia. Mieszkańcy tamtejszej okolicy przyzwyczaili się do niego [bo ze złem można się oswoić], a dokładnie do złego ducha i już nie reagowali na jego obecność i działanie. Skupili uwagę na tym jednym opętanym, a sami wleźli w misternie zastawione sidła.
Ze złym nie ma żadnych układów, pertraktacji. Dasz palec to nie masz już ręki. Idzie o zdecydowane cięcia!

Zostawił im świadka

Dla świętego spokoju zaczęli Go prosić, żeby odszedł z ich granic. Czyżby zostawił ich? Nie! Zostawił im świadka. Wracaj do domu, do swoich, i opowiadaj im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą. Tak więc, ten, którego się bano, teraz idzie i rozgłasza wszystko, co Jezus z nim uczynił co też wzbudza u wszystkich zdziwienie.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI